|
Stał w obliczu katastrofy od chwili, gdy znalazł się na morzu – twierdzą dziś eksperci
 Wrak Titanica
Usterki, odkryte przez badaczy, którzy odnaleźli, sfilmowali i poddali analizie niezlokalizowane wcześniej fragmenty stępki Titanica, skróciły czas, przez jaki utrzymywał się on na powierzchni po uderzeniu 12 kwietnia 1912 roku w górę lodową. W efekcie inne statki nie miały szans na przybycie w porę w miejsce katastrofy i setki pasażerów oraz członków załogi zgromadzonych na pokładzie zostało skazanych na śmierć.
Do niedawna panowało przekonanie, że po zderzeniu z górą lodową do statku zaczęła wlewać się woda. Napływanie jej do części dziobowej spowodowało unoszenie się rufy, aż w końcu, gdy osiągnęła kąt 45 stopni, Titanic przełamał się na pół i zatonął. Taką właśnie wersję wydarzeń przedstawiał nagrodzony Oscarami film z Leonardo di Caprio i Kate Winslet.
Nowe ustalenia projektu badawczego, będącego efektem współpracy History Channel i amerykańskiej wytwórni filmowej Lone Wolf Documentary Group, wskazują, że Titanic pękł na pół, kiedy jego rufa podniosła się zaledwie do kąta 10 stopni, a to mogło się zdarzyć podczas każdego silnego sztormu, nie mówiąc już o kolizji z górą lodową.
– Przełamał się przy bardzo niewielkim kącie przechyłu, a statki podlegają takim przechyłom podczas sztormów, kiedy miotają nimi duże fale – mówi Rushmore DeNooyer, szef projektu. – A zatem nie został odpowiednio zaprojektowany. Skoro siła, która go przełamała, nie była większa niż te, jakie występują podczas huraganu, do katastrofy mogło dojść również w warunkach sztormowych.
Słabości konstrukcji Titanica ujawniły się, gdy do wraku opuszczono miniaturową łódź podwodną – odkryła ona i sfilmowała niezlokalizowane wcześniej części statku. Analiza materiału zdjęciowego pozwoliła badaczom obliczyć kąt, pod jakim statek przechylał się w chwili pęknięcia. Odnaleziono również części złączy mocowanych przy dziobie i rufie, które miały zwiększać elastyczność kadłuba na wzburzonym morzu. Analiza wskazuje jednak, że zostały one źle zaprojektowane i mogły przyczynić się do przełamania statku już przy tak niewielkim przechyle. Roger Long, architekt okrętów współpracujący przy tym przedsięwzięciu badawczym twierdzi: – Złącza zostały zaprojektowane w niewyobrażalnie prymitywny sposób.
Dla sprawdzenia swojej teorii badacze przyjrzeli się wrakowi siostrzanego Britannica, który również został zbudowany w stoczni Harland and Wolff w Belfaście i zatonął w 1916 roku w Morzu Śródziemnym po wejściu na minę. Okazało się, że budowniczowie tego statku zmienili projekt i zamocowali dodatkowe złącze, co budzi podejrzenia, że stocznia zdawała sobie sprawę z wadliwej konstrukcji Titanica.
Niewielki przechył, przy którym przełamał się Titanic, przyczynił się do śmierci 1500 ludzi. Gdyby statek dłużej utrzymał się na powierzchni, wiele osób zdaniem badaczy przeżyłoby bezpiecznie na pokładzie. Zatonął jednak dwie godziny 40 minut po zderzeniu. W niespełna dwie godziny później na miejsce katastrofy przybyła Carpathia, ratując 705 ludzi pływających w łodziach ratunkowych.
– Titanic mógłby dłużej pozostać na powierzchni, gdyby nie błędy konstrukcyjne – uważa Long. – Wystarczyłoby kilka godzin, by zdążyła przybyć Carpathia, a jedna godzina więcej dałaby łodziom ratunkowym czas na powrót i zabranie innych pasażerów, bo były zapełnione zaledwie w połowie.
Odkrycia te zostaną przedstawione w filmie dokumentalnym "Pięta achillesowa Titanica", który zostanie niebawem pokazany w Ameryce.
Jasper Copping
|
Zapisz sie do RRS feed tego komentarza
a tak pozatym to nie piszcie co takiego by się stało, że Titanc i tak by zatonął! Nic o tym nie wiecie!!!!!!!!!!! 
The Daily Telegraph 
